Waarheden

‘Wat is dat eigenlijk, een viool?’ vroeg het hoofd. ‘Oh!’ riepen de ogen, ‘Dat is een prachtig ding! Glanzend, glad, glimmend gelakt met prachtige bijna vrouwelijke vormen. Een genot om naar te kijken!’ ‘Jullie zijn echt gek!’ riepen de oren gelijk, ‘het is vooral een ding wat prachtig klinkt! De tonen kunnen bijna elke emotie vertolken. Die zingende, melodieuze klanken kunnen je compleet in vervoering brengen.’ ‘Wat een onzin!’ riepen de ogen terug. En zo begon er een vete. Uiteindelijke grepen de handen in, moegekletst door beide partijen, en sneden met een groot mes de oren eraf. Daar stond ze dan, de mismaakte mens. Er was weer rust. Vanaf nu gold alleen de waarheid van het oog. Maar werd de viool daardoor een instrument wat geen geluid meer maakt? Welnee. Alleen de mens kon het geluid niet meer horen. De wereld was niet veranderd, slechts haar waarnemingen waren beperkter geworden en veel van de wereldse wijsheid bleef voor altijd onopgemerkt. Slechts één moment van samenwerking, van acceptatie van de andere waarheid was genoeg geweest om al deze ellende te voorkomen.
Onzinnig verhaal? Nou, dat valt wel mee…. Vul voor ‘ogen’ en ‘oren’ maar eens ‘christen’ of ‘islamiet’ in. Of ‘mijn baas/ex-partner/schoonmoeder’ en ‘ik’. Dan zie je hoe vaak ook wij in de valkuil stappen….

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *